Όπου ακούς ανομία, ανθρώπινο αίμα μυρίζει

 

Στις 20/12/2012, οι αστυνομικές δυνάμεις εισβάλλουν στην κατάληψη Villa Amalias και συλλαμβάνουν 8 άτομα. Λίγες μέρες αργότερα, στις 28/12, μπαίνουν στην ΑΣΟΕΕ, συλλαμβάνοντας ταυτόχρονα 17 μετανάστες. Στις 9/01/2013, εκκενώνουν και την κατάληψη Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά πραγματοποιώντας 7 συλλήψεις. Είχε προηγηθεί γιγαντιαία επιχείρηση με ΜΑΤ-ΔΙΑΣ-ΔΕΛΤΑ, ελικόπτερα και ΕΚΑΜ ενάντια στην ανακατάληψη που είχε πραγματοποιηθεί την ίδια μέρα στη Villa Amalias: 93 σύντροφοι/ισσες συνελήφθησαν. Στις 15/01/2013, στόχος γίνεται η κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37, η οποία δέχεται και αυτή την επίθεση του αστυνομικού στρατού. Τα ΕΚΑΜ έχουν γίνει πλέον συνηθισμένη εικόνα στους τηλεοπτικούς δέκτες.

Σε τι αφορούν όμως όλα αυτά μια συνέλευση εργατικών συλλογικοτήτων, σωματείων και συνδικαλιστών βάσης; -θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς.

*

“Η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να συγκρουστεί και με άλλες ομάδες, μεταξύ των οποίων μαχητικά συνδικάτα που μπορούν να εμποδίσουν τα σχέδια της κυβέρνησης Σαμαρά για αντιδημοφιλείς οικονομικές μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις που ζητούν οι δανειστές της Ελλάδας.”

Ανώνυμος κυβερνητικός, στους New York Times¹ 

Η παραπάνω δήλωση κυβερνητικού στελέχους που «επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του» δημοσιεύθηκε στους NY Times ακριβώς ένα μήνα μετά την εκκένωση της Villa Amalias. Λίγες μέρες, άλλωστε, πριν από την εκκένωση, ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε δώσει τον τόνο για ό,τι θα ακολουθούσε, αναφερόμενος τότε στις απεργίες και τις καταλήψεις στην τοπική αυτοδιοίκηση: «Είμαστε όμηροι 100 συνδικαλιστών τραμπούκων... Οι προνομιούχοι τρομοκρατούν γιατί χάνουν τα προνόμιά τους. Να είναι σίγουροι ότι θα τα χάσουν... Εμείς προχωράμε, και να θυμίσω κάτι που είχε πει ο Γεώργιος Παπανδρέου: “Τρομοκρατήστε τους τρομοκράτες”...»². 

Την ώρα που γραφόταν αυτό το κείμενο, η τρικομματική κυβέρνηση αποφάσιζε την επιστράτευση των εργαζομένων στο μετρό, ώστε να σπάσει η απεργία τους που κρατούσε μέρες. Μας έβγαλε έτσι από τον κόπο να εξηγήσουμε περαιτέρω γιατί ότι οι παραπάνω δηλώσεις σημαίνουν απλά, λιτά και κατανοητά ότι η ρητορική περί «ανομίας» -που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τον υπουργό ΠροΠο Δένδια- αφορά όχι μόνο καταληψίες, μικροπωλητές και αναρχικούς, αλλά οποιονδήποτε τολμά να διαφωνεί με τις «οικονομικές μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις που ζητούν οι δανειστές της Ελλάδας». «Ο νόμος θα εφαρμοστεί», δήλωσε εμφατικά ο υπουργός Ανάπτυξης Χατζηδάκης αναφορικά με την επιστράτευση στο μετρό. 

Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να παραθέσουμε άλλα αποφθέγματα ή παραδείγματα για να γίνει κατανοητή η στρατηγική της συγκεκριμένης κυβέρνησης. Από την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου το 2010 μέχρι και σήμερα, η επίθεση στην εργατική τάξη και την κοινωνία είναι συνολική και ανηλεής. Όλο και περισσότερος κόσμος τρέφεται από τα σκουπίδια, οι αυτοκτονίες πλέον δεν αναφέρονται καν στα δελτία ειδήσεων, οι άστεγοι δεν κινούν πια βλέμματα περιέργειας, βασικά αγαθά έχουν γίνει είδη πολυτελείας, στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών χτίστηκαν και συνεχίζουν να χτίζονται, μετανάστες μαχαιρώνονται, ξυλοκοπούνται και δολοφονούνται³ καθημερινά από αποθρασυμένους φασίστες, κακοποιημένες κοπέλες που εξαναγκάζονται σε πορνεία διαπομπεύονται χωρίς έλεος από υπουργούς και ΜΜΕ. Η ανεργία αυξάνεται με δραματικούς ρυθμούς, ο εργασιακός μεσαίωνας επιβάλλεται με μισθούς στα όρια της επιβίωσης και την κατάργηση συλλογικών συμβάσεων και επιδομάτων, η επισφάλεια και η «μαύρη» εργασία γίνονται κανόνας ενώ οι συντάξεις σε λίγο καιρό θα αποτελούν μία μακρινή ανάμνηση... 

Απέναντι σε αυτόν τον ορυμαγδό η πολυπόθητη για τους κρατούντες κοινωνική συναίνεση έχει για τα καλά διαρραγεί. Την επίφαση διαλόγου με την κοινωνία έχει αντικαταστήσει ένα κράτος έκτακτης ανάγκης. Η «τάξη και η ασφάλεια» πλανώνται σαν πέλεκυς πάνω από τα κεφάλια όσων πια περισσεύουν από την καπιταλιστική μηχανή, όσων τολμάνε και ονειρεύονται έναν κόσμο έξω από το πλαίσιο νομιμότητας που γίνεται λάστιχο κατά το δοκούν από το συγκεκριμένο καθεστώς - όσων εν τέλει τολμάνε να κουνηθούν. 

Το έδαφος στρώνεται συστηματικά μέσα από τα ΜΜΕ, όπου φερέφωνα και έμμισθοι κονδυλοφόροι γρυλίζουν ενάντια σε απεργούς που εμποδίζουν την «ομαλή» καπιταλιστική ροή, σε «βολεμένους» συνδικαλιστές, σε ολόκληρους τομείς εργαζομένων, όπως οι δημόσιοι υπάλληλοι, σε «άνομους» αντιεξουσιαστές, σε μετανάστες που «βρωμίζουν την πόλη», σε οροθετικές ιερόδουλες, στους κατοίκους της Χαλκιδικής που εναντιώνονται στη λεηλασία της περιοχής τους, σε οτιδήποτε εν τέλει δεν συνάδει με τον μονόδρομο των μνημονίων και της κοινωνικής φτωχοποίησης. Και πώς να μην το κάνουν, άραγε, οι διάφοροι Μπόμπολες, Αλαφούζοι, Βαρδινογιάννηδες, Αναστασιάδηδες κ.α., όταν αποτελούν συστατικό κομμάτι της αστικής τάξης, όταν σε αγαστή συνεργασία με το κράτος ευνοούνται εξόφθαλμα, με ρυθμούς fast track και κάτω από το τραπέζι, τα συμφέροντά τους; Το να αριθμήσουμε τα σκάνδαλα στα οποία είναι αναμεμειγμένοι οι ως άνω επιφανείς μιντιάρχες είναι περιττό. Τα ΜΜΕ τους, λοιπόν, με μπροστάρηδες τα πρόθυμα τσιράκια τους, είναι αυτά που αναλαμβάνουν να υπνωτίσουν την κοινή γνώμη, να την πείσουν για την «πάταξη της ανομίας».

Η αρχή έγινε με τους μετανάστες και την προκλητικά ονομαζόμενη αστυνομική επιχείρηση «Ξένιος Ζευς». Όπως διαβάζουμε στα δημοσιευμένα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ, μέχρι τις 25/01/2013 είχαν προσαχθεί 73.100 μετανάστες, εκ των οποίων μόλις 4.352 δεν είχαν χαρτιά. Προσθέτοντας στα παραπάνω το συγκλονιστικό νούμερο των 59 συλλήψεων (μεταναστών και Ελλήνων) για άλλα αδικήματα όπως «κατοχή λαθραίων τσιγάρων, παρακώλυση κυκλοφορίας οχημάτων σε φωτεινούς σηματοδότες, παροχή καταλύματος σε μεγάλο αριθμό ατόμων και διευκόλυνση της παραμονής τους», γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι εφαρμόζεται ένα κυβερνητικά σχεδιασμένο κοινωνικό πογκρόμ με οδηγό την απόδοση συλλογικής ευθύνης. Η διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών επί υπουργίας Λοβέρδου και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών επί Χρυσοχοΐδη σηματοδότησαν τη μετατόπιση της κρατικής πολιτικής προς την άκρα δεξιά και την υιοθέτηση της ατζέντας των, άρτι αφιχθέντων στην πολιτική σκηνή, νεοναζί της Χρυσής Αυγής. 

Τα φασιστικά αυτά καθάρματα δεν είναι τίποτε άλλο παρά το μακρύ χέρι του κράτους, ένας παρακρατικός μηχανισμός που σκοπό έχει τη διάσπαση της εργατικής τάξης, την ανακατεύθυνση της κοινωνικής οργής από τον συρφετό της πολιτικής και αστικής τάξης σε κομμάτια της δικής μας τάξης, όπως οι μετανάστες. Η «αντισυστημικότητά» τους περιορίζεται στο κυνήγι και το μαχαίρωμα ανυπεράσπιστων μεταναστών, στην εναντίωση σε απεργιακούς αγώνες⁴ και στη λασπολόγηση ριζοσπαστικών πολιτικών κομματιών, από την αντιεξουσία/αναρχία μέχρι την αριστερά. Όταν όμως πρόκειται να υπερασπιστούν τα συμφέροντα των εφοπλιστών⁵ ή «να πάρουν θέση» αναφορικά με διωκόμενους συνδικαλιστές και εργαζόμενους (όπως αυτοί του μετρό),⁶ τότε τα παλικάρια με τα μούσκουλα βγαίνουν από το καβούκι του «αντισυστημικού» και σαν πραγματικοί γυμνοσάλιαγκες γίνονται κολαούζοι του συστήματος, του κράτους και του κεφαλαίου. 

Στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου, όπου στεγάζονται και οι καταλήψεις που δέχτηκαν την επίθεση του κράτους, παίζεται εδώ και καιρό ένα σημαντικό παιχνίδι. Η φτωχοποίηση και η υποβάθμιση αυτών των περιοχών δίνει την ευκαιρία σε μεγαλοκατασκευαστές, ντόπιους και μη, να υφαρπάξουν με ευτελή ποσά ολόκληρα τετράγωνα. Ο «πολύς» δήμαρχος Αθηναίων Καμίνης έχει και αυτός τα συμφέροντά του. «Πέρα από τις δράσεις υπό άμεση χρηματοδότηση, στόχος είναι η Αθήνα να ενισχυθεί με πόρους και δομές μητροπολιτικού χαρακτήρα, ώστε να ωριμάσει προς υλοποίηση ένα 10ετές Αναπτυξιακό Πρόγραμμα και να επιτευχθεί η χρηματοδότηση της Πρωτεύουσας, απευθείας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με πόρους ύψους €1,5 δις για την επόμενη προγραμματική περίοδο του ΕΣΠΑ (2014-2020)», δήλωνε πριν από 6 μήνες. 

Αφού, λοιπόν, επί χρόνια οι νεοναζί χρυσαυγίτες έκαναν τη βρώμικη δουλειά του κράτους, με αφετηρία τον Άγιο Παντελεήμονα, ήρθε η ώρα το τελευταίο να δείξει την πυγμή του, να έρθει ως το πριγκιπόπουλο πάνω στις μηχανές των ΔΙΑΣ-ΔΕΛΤΑ και, με τη συμβολή των ΜΑΤ-ΕΚΑΜ, να προσφέρει ασφάλεια στην πριγκίπισσα κοινωνία, αφού πρώτα έχει λεηλατήσει βάναυσα το σώμα της. Και όταν το κράτος αναλαμβάνει, το παρακράτος κυκλοφορεί στη σκιά, μέχρις ότου χρειαστεί να ξαναβγεί στην πρώτη γραμμή. Μέχρι τα επόμενα μέτρα, που δεν είναι μακριά και που οι Στουρνάρες του πολιτικού συστήματος διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι «είναι για καλό μας», για την Ανάπτυξη, ρε γαμώτο! 

Στην πρώτη γραμμή της αντίστασης σε αυτά τα σχέδια κράτουςπαρακράτους έστεκαν οι καταλήψεις και οι αυτοοργανωμένοι χώροι στην περιοχή. Σε καιρούς που η ιδιώτευση, ο καταναλωτισμός, η επίδειξη νεοπλουτισμού στα σκυλάδικα και τα μπουζούκια, το lifestyle των Κωστόπουλων και των Λυμπέρηδων, το κιτς και η αποθέωση της μικροαστικής «κουλτούρας» και της αστικής ηθικής κυριαρχούσαν, οι καταλήψεις έστεκαν απελευθερωμένες από αυτόν τον «πολιτισμό». Έστεκαν απελευθερωμένες από το καπιταλιστικό τρίπτυχο «Δούλεψε-Κατανάλωσε-Πέθανε». Και μαζί τους απελευθερώθηκαν χιλιάδες άτομα που έμαθαν τι πάει να πει αντιεμπορευματικότητα στη δημιουργία, αλληλεγγύη στις κοινωνικές σχέσεις, συναίνεση στη λήψη αποφάσεων, οριζοντιότητα στις πολιτικές σχέσεις, αντίσταση στην καπιταλιστική καθημερινότητα, αντιφασισμός στην πράξη, δημιουργία ενός κόσμου αλλιώτικου, μέσα σε έναν κόσμο ψευδαισθήσεων και καπιταλιστικών ονειρώξεων. 

Αυτές τις αξίες υιοθετούμε κι εμείς ως εργαζόμενοι/ες και άνεργοι/ες, ως επισφαλείς, ανασφάλιστοι, «μαύροι» και περιστασιακά εργαζόμενοι, ως μαχόμενο κομμάτι της εργατικής τάξης. Πολλοί και πολλές από εμάς ήταν ζωτικά στοιχεία αυτών των καταλήψεων. Αλλά, και όσοι ή όσες δεν ήταν, μοιράζονταν και μοιράζονται κοινές αγωνίες, κοινή διάθεση για αγώνα, κοινή διάθεση για ζωή. Στους εργατικούς αγώνες σταθήκαμε δίπλα-δίπλα με τους «άνομους» των καταλήψεων, στις απεργίες πλαισιώσαμε από κοινού τα μπλοκ των σωματείων βάσης και των εργατικών συνελεύσεων, στις μάχες με τις δυνάμεις καταστολής βρεθήκαμε στο ίδιο οδόφραγμα, και στην ιδεολογική πάλη ενάντια στα αφεντικά και τα φερέφωνά τους μοιραστήκαμε πολλές φορές κοινό πολιτικό λόγο. Οι «άνομοι» καταληψίες δεν είναι εχθρός της εργατικής τάξης- αντίθετα, είναι μέρος της, εργαζόμενοι και άνεργοι, μέρος του αγώνα ενάντια στην συνεχιζόμενη κοινωνική λεηλασία. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο σημαδεύουν τις καταλήψεις: γιατί στοχεύουν στα μυαλά μας, στα μυαλά όλων των εκμεταλλευμένων. 

Η κρατική καταστολή των καταλήψεων θα μας βρει απέναντί της. Η απάντηση στην επίθεση στους αυτοοργανωμένους χώρους είναι υπόθεση όλων μας, όχι μόνο των συντρόφων/ισσών που τις διαχειρίζονται αλλά όλων των καταπιεσμένων, όλων αυτών που νιώθουν ότι βάλλονται από το κράτος και το κεφάλαιο.

*

“Πώς μπορούμε να εφαρμόσουμε νέους νόμους ή να προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις, όταν οι νόμοι παραβιάζονται; Είναι καιρός να βάλουμε το σπίτι μας σε τάξη.”

Ο ίδιος ανώνυμος κυβερνητικός, στους NY Times 

Στην «τάξη» που ονειρεύονται,

αντιπαραθέτουμε

τα συμφέροντα της δικής μας τάξης, της εργατικής.

Σωματεία Βάσης, Εργατικές Συνελεύσεις, Συνδικαλιστές Βάσης

-Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου (Σ.Β.Ε.Ο.Δ.)

 -Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων & λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού (Σ.Σ.Μ)

 -Σωματείο Βάσης Ανέργων και Επισφαλώς Εργαζομένων (ΣΩ.Β.Α) 
-Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ (Κατάληψη ΕΣΗΕΑ)

 -Συνέλευση Βάσης Τεχνικών Κινηματογράφου & Τηλεόρασης (Συ.Βα.Τε.Κ.Τ.) -Πρωτοβουλία εργαζομένων στους χώρους του μετρό “Ταξικό Μέτωπο” 

-Συνέλευση Συνδικαλιστών Βάσης Λοιπών Επαγγελμάτων 

• 1 Βλ. https://www.nytimes.com/2013/01/21/world/europe/bomb-attacks-in-greece-raise-fear-of-revived-radicalism.html?pagewanted=all.

•  2 « “Τρομοκράτες” κατά τον Αντ. Σαμαρά η ΠΟΕ-ΟΤΑ» (http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=737137).

•  3 Στις 17/01/2013, ο Σεχτζάτ Λουκμάν δολοφονήθηκε την ώρα που πήγαινε με το ποδήλατό του στη δουλειά του (http://www.left.gr/article.php?id=21473).

•  4 Χρυσή Αυγή Μαγνησίας: «Η πρόταση της Ελληνικής Χαλυβουργίας προς τους εργαζομένους ήταν λογική υπό τις δύσκολες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην αγορά. Ασφαλώς, είναι απολύτως δυσάρεστο να μειώνονται οι αποδοχές των εργαζομένων, ωστόσο το περιορισμένο χρονικό διάστημα ισχύος του πενταώρου αποδεικνύει ότι η εργοδοσία δεν επιθυμεί να προβεί σε απολύσεις» (http://www.zougla.gr/blog/article/572621).

•  5 «Κατά της φορολόγησης των εφοπλιστών η Χρυσή Αυγή» (http://tvxs.gr/news/ellada/kata-tis-forologisis-ton-efopliston-i-xrysi-aygi).

• 6 «“Πλάτη βάζει” η Χρυσή Αυγή στην κυβέρνηση για την απεργία του Μετρό» (http://alterthess.gr/content/plati-bazei-i-xrysi-aygi-stin-kybernisi-gia-tin-apergia-toy-metro).

• 7 Βλ. http://www.cityofathens.gr/node/20284.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΥΓΗ ΤΟΥ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜOY

Την Κυριακή 25/11 η Ε.Τ.Ε.Κ.Τ. κάλεσε γενική ανοιχτή συνέλευση, που απευθυνόταν  σε όλο το φάσμα των συναδέλφων (αδειούχων και μη, μελών και μη), με σκοπό την προώθηση της νέας διασωματειακής πρότασης για άδειες εργασίας. Στόχος ήταν να στηριχθεί  η παραπάνω πρόταση με συλλογή υπογραφών από τους μη αδειούχους ώστε να γίνει δυνατή η είσοδος μεγαλύτερου αριθμού συναδέλφων στο σωματείο.
Εκτιμήσαμε, όχι μόνο εμείς, αλλά και η πλειοψηφία των συμμετεχόντων στη συνέλευση  -  οι περισσότεροι χωρίς άδεια εργασίας άρα και μη μέλη της Ε.Τ.Ε.Κ.Τ. - την κίνησή της αυτή σα μια προσπάθεια συσπείρωσης όλων των συναδέλφων. Στηρίζουμε και θα συνεχίζουμε να στηρίζουμε κινήσεις συσπείρωσης του επαγγελματικού μας χώρου, παρ’ όλα αυτά πιστεύουμε ότι, τη συγκεκριμένη στιγμή ,το βασικό επιχείρημα της Ε.Τ.Ε.Κ.Τ. περί νομικής κατοχύρωσης των συμμετεχόντων στο σωματείο  είναι ελάσσονος σημασίας.

Το κράτος  τόσα χρόνια είχε το ρόλο του εγγυητή της συλλογικής σύμβασης εργασίας, μιας διαπραγμάτευσης μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών , και αυτή η σχέση έδινε κάποιο νόημα στη λογική της διαπραγμάτευσης μεταξύ σωματείου και κράτους. Από τη στιγμή που το κράτος επιτίθεται με νόμους  και καταλύει συλλογικές συμβάσεις , εργατικά δικαιώματα και κεκτημένα χρόνων, αυτόματα παύει να είναι εγγυητής κάνοντας μας να πιστεύουμε ότι αυτή τη στιγμή είναι μάταιη κάθε ελπίδα για άμεση και θεσμική διαπραγμάτευση μαζί του. Όπως  πιστεύουμε ότι κανένας υπουργός και κανένα κόμμα δεν πρόκειται να κατοχυρώσει την ύπαρξη  της  Σ.Σ.Ε. ,έτσι πιστεύουμε ότι και μια νομότυπη τακτική  δε θα έχει άμεσα αποτελέσματα αλλά και δε θα καταφέρει να αναπτύξει μια οραματική που γύρω από αυτή θα συσπειρώσει όλους τους συναδέλφους.

Μόνο ένα δυναμικό σωματείο, το οποίο υπάρχει μέσα στους χώρους δουλειάς και διεκδικεί, λειτουργεί με συμμετοχικές διαδικασίες, παίρνει συλλογικές αποφάσεις, εκπροσωπεί και εκπροσωπείται από το σύνολο των συναδέλφων μπορεί να δημιουργήσει μια καινούργια επαγγελματική πραγματικότητα, στην οποία θα λειτουργούμε με αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια. Απαραίτητη προϋπόθεση για την πραγμάτωση της παραπάνω οραματικής είναι η συμμετοχή και  η συνδημιουργία από όλους τους συναδέλφους .                                                                                                           

Καλούμε την Ε.Τ.Ε.Κ.Τ. να οργανώσει καινούρια ανοιχτή συνέλευση στις αρχές του Γενάρη, όπως αποφασίστηκε από το σώμα της προηγούμενης συνέλευσης, με θέματα: 

1.  Tις πρακτικές που πρέπει να ακολουθηθούν ώστε να αποφευχθούν φαινόμενα κανιβαλισμού μεταξύ αδειούχων και μη συναδέλφων ,    

2. Την συσπείρωση όλων των τεχνικών απέναντι στις καινούριες εργασιακές σχέσεις.

ΔΙΑΚΟΠΤΕΣ-ΣΥΒΑΤΕΚΤ

Επαναπροσδιορίζοντας το μέλλον.

“κρίση” η : 1α. ξαφνική και βίαιη επιδείνωση μιας χρόνιας συνήθ. πάθησης, ή απλώς η απότομη και οξεία εμφάνιση συμπτωμάτων σε ένα έως τότε υγιές άτομο. 2α. κορύφωση μιας δύσκολης εξελικτικής πορείας με επιδείνωση όλων των αρνητικών φαινομένων, από το ξεπέρασμα της οποίας εξαρτάται η επιστροφή στη φυσιολογική κατάσταση.

“αλλαγή” η [alají] Ο29 : η ενέργεια ή το αποτέλεσμα του αλλάζω. 1α. μετάβαση από μια κατάσταση ή μορφή σε άλλη· μεταβολή.

H ερμηνεία των 2 προηγούμενων λέξεων από ένα λεξικό μας προδιαθέτει να επανατοποθετηθούμε απέναντι στην κατάσταση που βιώνουμε τα τελευταία 3 χρόνια. Η συλλογική εμπειρία μας έχει υποδείξει ότι δεν διαφαίνεται μια άμεση έξοδος από την κρίση και «επιστροφή στη φυσιολογική κατάσταση» , αλλά αντίθετα μια βαθιά αλλαγή της ελληνικής κοινωνίας . Οπότε αν θελήσουμε να είμαστε συνεπείς πρέπει πια να αναφερόμαστε , όχι στον  όρο «κρίση» αλλά σε όρους όπως «αλλαγή» και  «μεταβολή» της κοινωνίας προς κάτι καινούριο , που δεν είμαστε σε  θέση ακόμα να γνωρίζουμε  ή να προβλέψουμε  στην τελική της μορφή. Παρόλα αυτά μας δίνεται η δυνατότητα να αναρωτηθούμε αν αυτή τη στιγμή μας δίνεται και σε εμάς , την εργατική τάξη , η ευκαιρία  για αλλαγή ώστε να  επηρεάσουμε με το πιο δυναμικό τρόπο αυτή την εξέλιξη.

Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σημαντικό γεγονός που από την  μια μας βάζει σε ένα εργατικό μεσαίωνα και ένα κράτος που ακυρώνει κάθε εργατικό κεκτημένο και συνδικαλιστικό αγώνα.

«οι ελάχιστοι μισθοί που ορίζονται από την εθνική γενική συλλογική σύμβαση εργασίας (ΕΓΣΣΕ) θα μειωθούν κατά 22% σε σύγκριση με το επίπεδο που ίσχυε την 1η Ιανουαρίου 2012. Για τους νέους (ηλικίας κάτω των 25), οι μισθοί που ορίζονται από την εθνική γενική συλλογική σύμβαση εργασίας θα μειωθούν κατά 32% χωρίς περιοριστικούς όρους» .                                                                                           Διατύπωση του «Μνημονίου Συνεννόησης στις Συγκεκριμένες Προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής». Όμοια πρόβλεψη υπάρχει και στο «Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής». 

Το κράτος  τόσα χρόνια είχε το ρόλο του εγγυητή της συλλογικής σύμβασης εργασίας, μιας διαπραγμάτευσης μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών , και αυτή η σχέση έδινε κάποιο νόημα στην λογική της διαπραγμάτευσης μεταξύ σωματείου και κράτους. Από τη στιγμή που το κράτος με νόμους επιτίθεται και καταλύει , συλλογικές συμβάσεις , εργατικά δικαιώματα και κεκτημένα χρόνων , αυτόματα παύει να είναι εγγυητής κάνοντας μας να πιστεύουμε ότι αυτή τη στιγμή είναι μάταιη κάθε ελπίδα για άμεση και θεσμική διαπραγμάτευση μαζί του. Εμείς πια μονοί μας πρέπει να διεκδικήσουμε αυτό που μας  φαντάζει δίκαιο στην νέα  εργασιακή εποχή που βιώνουμε. Να επανακαθορίσουμε , τις νέες εργασιακές σχέσεις  με φόντο  όχι την καιροσκοπική  και πρόσκαιρη επιβίωση μας , αλλά τη δόμηση ενός νέου μοντέλου εργατικών διεκδικήσεων και μιας αλληλέγγυης κοινότητας των τεχνικών του κιν/φου και τηλεόρασης που θα μπορεί να στέκεται αυτόνομη στα πόδια της.

Είναι η στιγμή που δεν πρέπει να αποβλέπουμε σε  θεσμικές μαγικές λύσεις ή σε πεφωτισμένους σωτήρες αλλά  να κοιταχτούμε ,  να ανασυνταχτούμε και να αναζητήσουμε μια καινούρια προοπτική για  να  επαναπροσδιορίσουμε  την σχέση μας με την εργασία ....Να παρουμε τις ζωές μας στα χεριά μας.

Στην οραματική μας  αναπτύσσονται σχέσεις αλληλεγγύης  μεταξύ όλων των εργαζόμενων, αδειούχων και μη ,γηγενών και μεταναστών , ώστε συσπειρωμένοι παίρνοντας συλλογικές αποφάσεις  με κοινό αγώνα να δημιουργήσουμε μια κινηματογραφική κοινότητα , θέτοντας τους όρους και τρόπους εργασίας μας με γνώμονα τον καλύτερο δημιουργικό αποτέλεσμα μέσα στα ανθρώπινα όρια. Με δομές  από τη βάση ,  με συλλογική αυτονομία , με γνώσεις και εμπειρίες που μεταφέρονται από παλαιότερους σε νεότερους και αντίστροφα, με δυναμική προάσπιση των δικαιωμάτων μας.

 

Α. Δομές από τη βάση : H γενική συνέλευση των τεχνικών είναι το κεντρικό αποφασιστικό όργανο του σωματείου , η όποια είναι και υπεύθυνη για την εκτέλεση των αποφάσεων. Οι προτάσεις γίνονται από εισηγήσεις της συνέλευσης και από τις κλαδικές συνελεύσεις ,οι οποίες λειτουργούν παράλληλα και βοηθητικά ως προς την γενική συνέλευση ώστε να προετοιμάζονται τα θέματα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.   Βασικά εργαλεία της γενικής  συνέλευσης , ως προς το τρόπο λήψεως αποφάσεων , είναι η ομοφωνία ή τουλάχιστον η συναίνεση. Με αυτό το τρόπο θα εξασφαλιστεί η αποδοχή και η πραγμάτωση των αποφάσεων από όλο το σώμα της συνέλευσης και δεν θα επιβάλλεται η γνώμη πλειοψηφίας στους υπόλοιπους. Μέσα και μόνο από αυτή τη ζύμωση θα χτιστουν σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης . Σκοπός της δομής αυτής από τη βάση είναι αφενός  η ισότιμη συμμετοχή όλων των συναδέλφων  και αφετέρου το αίσθημα συνευθύνης στην εκτέλεση των αποφάσεων της ,  έτσι ώστε όλοι να αντιλαμβάνονται το σωματείο σαν κτήμα τους και να μην μεταβιβάζεται η ευθύνη και οι πρωτοβουλίες σε  μεμονωμένα άτομα.

Β. Συμμετοχη στο Σωματείο : Ο διαχωρισμός των συναδέλφων σε αδειούχους και μη είναι  ένας διασπαστικός παράγοντας ως προς τη συνοχή και δυναμική του σωματείου και   αποκλείει τεχνικούς από τη συμμετοχή σε αυτό μετατρέποντας το  σε λέσχη προνομιούχων. Οι όροι  συμμετοχής στο σωματείο πρέπει να επανακαθοριστούν από το σώμα της γενικής συνέλευσης και όχι σε σχέση με  έναν εξωγενή παράγοντα (υπ.πο) που δίνει μια πιστοποίηση ασκήσεως επαγγέλματος. Πιο συγκεκριμένα η είσοδος στο σωματείο  θα μπορούσε να γίνεται μετά από πρόταση συγκεκριμένου αριθμού ήδη μελών του σωματείου .

Γ. Κοινός ασφαλιστικός φορέας: Η ύπαρξη διαφορετικών ασφαλιστικών φορέων  ανάμεσα στους εργαζόμενους λειτούργει και αυτός επίσης διασπαστικά  προωθώντας τον αθέμιτο ανταγωνισμό  που στην πραγματικότητα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των έκαστοτε εργοδοτών. Ιδανικό είναι να επιτευχτεί μια μαζική μετάβαση στον νόμιμο ασφαλιστικό φορέα από όσους περισσότερους συναδέλφους είναι δυνατό  , ώστε κάνεις να μην βρεθεί μονός του να διαπραγματεύεται με μια εταιρία για το αυτονόητο. Αυτή τη στιγμή αυτό δεν μπορεί να επιτευχτεί με έναν αποκλεισμό από το σωματείο όσων δεν μπορούν  μεταβούνε στον κοινό ασφαλιστικό φορέα (ΙΚΑ)  αλλά με άμεση πίεση στις εταιρίες παράγωγης ώστε να  διασφαλιστούν έτσι τα δικαιώματα των συναδέλφων.

Δ. Συνεταιρισμοι : Το μελλον του κινηματογραφου ταυτιζεται με  το μελλον των τεχνικων .Διαβλεποντας ότι η «κριση» αυτή δεν προκειται να περασει και πιο επισφαλής μέρες έρχονται στο μέλλον (λιγότερες δουλείες , μικρότερα μεροκάματα, ανασφάλιστη εργασία κ.α.) η ευθύνη για το αύριο μπορεί να περάσει στα χέρια μας με τη δημιουργία συνεταιρισμών τεχνικών ,μέσα από το ίδιο το σωματείο.

Για να γίνουν όλα τα παραπάνω πραγματικότητα χρειάζεται η συμμετοχή όλων μας σε σειρά συζητήσεων ώστε μέσα από την αλλαγή καταστατικού να δημιουργήσουμε ένα σωματείο σε μια καινούργια βάση.

Οι άμεσες παρεμβάσεις  σε χώρους εργασίας , η συμμέτοχη σε  κοινωνικούς αγώνες και οι δράσεις αλληλεγγύης θα καταστήσουν το σωματείο δυναμικό διεκδικητή και παράγοντα αλλαγής όχι μόνο της επαγγελματικής αλλά και της γενικότερης πραγματικότητας. 

ΔΙΑΚΟΠΤΕΣ- ΣΥ.ΒΑ.ΤΕ.Κ.Τ.

ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΙΚΑΓΟ: 1886 – 2012 ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

ΠΟΡΕΙΑ 1Η ΜΑΗ, ΜΟΥΣΕΙΟ 11:00

Η φετινή συγκυρία της Εργατικής Πρωτομαγιάς θέλει την παγκόσμια εργατική τάξη, την τάξη των καταπιεσμένων και των «κολασμένων όλης της γης», να υποχωρεί διαρκώς απ’ όσα με αίμα είχε κατακτήσει από την απεργία της 1ης Μάη του 1886 στο Σικάγο –που την καθιέρωσε ως μέρα μνήμης των εργατικών αγώνων– μέχρι σήμερα.

Εμείς κρατάμε όλη τη γης μες στ’αργασμένα μπράτσα

και σκιάχτρα στέκουνται οι θεοί και αφέντη έχουνε φάτσα.

Γιάννης Ρίτσος, Επιτάφιος

Ιδιαίτερα στην ελληνική καπιταλιστική πραγματικότητα, ακόμα και το 8ωρο, ματωμένο αίτημα των απεργών του Σικάγο, θεωρείται παρελθούσα συνθήκη. Η ανεργία καλπάζει και στην πραγματικότητα ξεπερνάει το ¼ του εργατικού δυναμικού, ο επισφαλώς εργαζόμενος με τα ελαστικά ωράρια, την ανασφάλιστη εργασία και τη διαρκή απειλή της απόλυσης είναι η επικρατέστερη φιγούρα της εργατικής τάξης, και την ίδια στιγμή μισθοί, συντάξεις, επιδόματα και άδειες πετσοκόβονται με ταχείς ρυθμούς. Η ραγδαία αύξηση των αυτοκτονιών τα τελευταία 2 χρόνια, κυρίως λόγω οικονομικών δυσχερειών, έρχεται να επισφραγίσει τη ζοφερή εργασιακή πραγματικότητα που βιώνει το προλεταριάτο σήμερα.

Συνείδηση

Τα τελευταία 30 χρόνια το προλεταριάτο της χώρας διεμβολίστηκε από τον σοσιαλδημοκρατικό συνδικαλισμό, πείστηκε από τις υποσχέσεις ταξικής ανέλιξης και επιβεβαίωσε υλικά τη μικροαστική ονείρωξη μέσα από τις πιστωτικές κάρτες και τα δάνεια. Κατακερματισμένο και από την αναδιάρθρωση των μέσων παραγωγής βρέθηκε να αποθεώνει τον ατομικισμό και την προσωπική καβάντζα, ξεχνώντας έτσι ότι μέσω της συλλογικής ταξικής συνείδησης και των συλλογικών αγώνων κατόρθωσε να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής του μέσα στα χρόνια.

Αυτή ακριβώς είναι η πρόκληση της εποχής. Να επανακτήσουμε ως εργατική τάξη τη συνείδηση της θέσης μας και των συλλογικών μας συμφερόντων. Συμφέροντα τα οποία στέκουν στην ακριβώς αντίθετη θέση με αυτά της αστικής τάξης, της τάξης των αφεντικών, του κράτους και τους κεφαλαίου.

Τίποτα κοινό δεν έχουμε με τα αφεντικά, εγχώρια και διεθνή, και αυτό πρέπει να γίνει σαφές. Ο ηττημένος γραφειοκρατικός συνδικαλισμός, δεξιός και αριστερός, προσπαθεί, για παράδειγμα, να μας πείσει ότι υπογράφοντας συλλογική σύμβαση με μειώσεις στο μισθό έως και 20% είναι νίκη(!). Μας λένε ότι είναι κατάκτηση γιατί οι εργοδότες, λέει, δεν θέλουν καν να υπογράψουν συλλογικές συμβάσεις. Είναι κατάκτηση, γιατί «τι να κάνουμε, οι επιχειρήσεις πρέπει να γίνουν βιώσιμες, τα αφεντικά πρέπει να συνεχίζουν να αυξάνουν τα κέρδη τους, ο καπιταλισμός πρέπει να επιβιώσει». Ως τάξη πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν μας συμφέρει ούτε τα αφεντικά να αυξάνουν τα κέρδη τους ούτε να επιβιώσει ο καπιταλισμός. Δεν μας συμφέρει να γυαλίζουμε τις αλυσίδες μας, επειδή μας έχουν μάθει να ζούμε σιδηροδέσμιοι. Αυτό που μας συμφέρει είναι μια ζωή με αξιοπρέπεια και δημιουργικότητα, μια ζωή με εξασφαλισμένους τους υλικούς όρους επιβίωσης, μια ζωή που ο καπιταλισμός δεν μπορεί να μας παρέχει.

Τα κελεύσματα για διαρκή υποταγή, είτε επικαλούνται τη σωτηρία της πατρίδας και «την εθνική ομοψυχία ενάντια στους κακούς ευρωπαίους», είτε γίνονται από αφεντικά και συνδικαλιστικές ηγεσίες, δεξιά και αριστερά, έχουν έναν και μοναδικό στόχο: να μας κάνουν να παραδεχτούμε ότι η τάξη μας και η τάξη τους έχουν κοινά συμφέροντα. Να μας κάνουν να πειστούμε ότι είναι προς το συμφέρον μας η όλο και μεγαλύτερη εκμετάλλευσή μας, να μας κάνουν να συναινέσουμε στους όρους σκλαβιάς που μας ετοιμάζουν.

Αντιλαμβανόμενη η κυρίαρχη ιδεολογία ότι η κοινωνική συναίνεση στο πολιτικό και οικονομικό σύστημα διαρρηγνύεται μέρα με τη μέρα, προσπαθεί να ανασυνταχθεί και, χρησιμοποιώντας ιδεολογικά τεχνάσματα, να αποπροσανατολίσει την κοινωνία. Σ’ αυτή την κατεύθυνση κινείται το ξεπήδημα κομμάτων που φέρουν τον τίτλο του «αντιμνημονιακού». Σαν τους χαμαιλέοντες, άνθρωποι που στήριξαν ψυχή τε και σώματι αυτό το σύστημα (βλ. Καμμένο, Κατσέλη, Μπακογιάννη, Μανώλη κ.α.) προσπαθούν να μας πείσουν ότι έχουν μεταλλαχθεί και ότι υποστηρίζουν πλέον τα συμφέροντά μας.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση κινείται επίσης η υπερπροβολή του ακροδεξιού λόγου και η ταυτόχρονη μιντιακή απενοχοποίηση των φασιστικών και ναζιστικών καθαρμάτων, και η τοποθέτησή τους εντός θεσμικού πλαισίου. Το σύστημα καλλιεργεί τα φοβικά και συντηρητικά κοινωνικά αντανακλαστικά, γιατί κατανοεί ότι είναι τα μόνα που θα παράγουν την απαραίτητη συναίνεση. Γιατί δεν είναι η Χρυσή Αυγή, αλλά οι «σοσιαλιστές» Χρυσοχοΐδης και Λοβέρδος που θεσμοθέτησαν τα ρατσιστικά πογκρόμ ενάντια σε μετανάστες. Είναι το σύνολο του πολιτικού συστήματος και τα μιντιακά τους φερέφωνα που ανάγουν το «μεταναστευτικό» σε Νο1 «πρόβλημα», επιχειρώντας εκτός των άλλων να διασπάσουν την ενότητα που δομικά διέπει την τάξη μας.

Ας μην αυταπατόμαστε: οι φράχτες στον Έβρο, οι εισβολές σε σπίτια μεταναστών, τα σύγχρονα Νταχάου (που τολμάνε και τα αποκαλούν «κέντρα φιλοξενίας») δεν γίνονται για την «επίλυση του μεταναστευτικού», αλλά είναι τμήμα της οργανωμένης διάχυσης φόβου και πανικού στην κοινωνία, για τη μετατόπιση του δημόσιου διαλόγου και εν τέλει για την απόσπαση της κοινωνικής συναίνεσης.

Η καταστολή που δεχόμαστε, όμως, δεν είναι μόνο ιδεολογική, αλλά και φυσική, καθότι ως γνωστόν, όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος. Ειδικά αυτή την περίοδο, ο κρατικός σχηματισμός νομοθετεί και δρα κατασταλτικά ενάντια σε οποιονδήποτε αντιστέκεται. Από τους τρομονόμους ως τους κουκουλονόμους, την αστυνομική βία σχεδόν σε κάθε πορεία, τις προφυλακίσεις διαδηλωτών όπως των τεσσάρων στις 12/02, τα ισόβια που μοιράζει το σύστημα «δικαιοσύνης» σε δεκάδες αγωνιστές, τις διαρκείς δίκες που ουσιαστικά κρίνουν παράνομες όλες τις απεργίες συνολικά, την ένστολη υποστήριξη μεγαλοεταιριών ενάντια σε ντόπιες κοινωνίες (Λευκίμμη, Κερατέα, Χαλκιδική κ.α.), την αναγόρευση ολόκληρων περιοχών σε «κόκκινες ζώνες» (Εξάρχεια), την ανάπτυξη χιλιάδων μπάτσων για τη διεκπεραίωση ναζιστικής έμπνευσης θεαμάτων (παρελάσεις), αλλά και την αδιάψευστη ενεργοποίηση του παρακράτους – όλες αυτές οι μεθοδεύσεις συνιστούν ένα τοπίο καταστολής που βάζει στο στόχαστρο όλο και μεγαλύτερα κοινωνικά κομμάτια.

Εκλογικές ψευδαισθήσεις

Στο παραπάνω πλαίσιο διοργανώνονται οι εκλογές της 6ης Μαΐου. Όπως και σε κάθε εκλογές, έτσι και σε αυτές, το κοινωνικό σώμα καλείται να επιλέξει τους δυνάστες του ή στην καλύτερη περίπτωση αυτούς που θα αντανακλούν την γκρίνια του στο κοινοβούλιο. Και αυτές οι εκλογές είναι το άλλοθι ευγενείας της βάρβαρης επίθεσης που βιώνουμε, είναι ο δημοκρατικός μανδύας του καπιταλισμού. Η ψήφος δεν είναι αντιμνημονιακός αγώνας, είναι η αυταπάτη ότι μέσα από τη δημοκρατία τους επιλύνονται όλα μας τα προβλήματα. Ως τάξη δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο καπιταλισμός, είτε με το προσωπείο της δημοκρατίας είτε με αυτό της χούντας, είναι πανταχού παρών, διαιωνίζοντας την εκμετάλλευσή μας. Από τη θέση μας, δεν μπορούμε παρά να τονίσουμε με σαφήνεια ότι η διαμαρτυρία, η αντίσταση, ο αγώνας και η ταξική αντεπίθεση δεν περνάνε μέσα από τα εκλογικά κανάλια και την αντιπροσώπευση.

Οργάνωση & Ταξική αντεπίθεση

Η εκμετάλλευση έχει όνομα και λέγεται καπιταλισμός. Ο αγώνας για την ανατροπή του οργανώνεται και διεξάγεται καθημερινά στους χώρους αναφοράς μας: στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τις γειτονιές, τους χώρους εργασίας.

Ως εργάτες/ριες (μισθωτοί/ες, επισφαλώς εργαζόμενοι/ες, «μαύροι/ες» και άνεργοι/ες) πρέπει να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας. Μακριά από φυλετικές και έμφυλες διακρίσεις και πρακτικές κοινωνικού κανιβαλισμού, συλλογικοποιούμαστε με οριζόντιες δομές χωρίς ειδικούς και αρχηγούς, χωρίς πατερούληδες που ξέρουν τα συμφέροντά μας καλύτερα από εμάς. Κατανοούμε και διατρανώνουμε ότι για τα δεινά μας δεν φταίνε οι μετανάστες, φταίνε τα αφεντικά. Δεν πέφτουν οι μισθοί ή χάνουμε τη δουλειά μας επειδή «μας τις παίρνουν οι ξένοι», αλλά επειδή αυτό είναι που συμφέρει τους καπιταλιστές: η όλο και μεγαλύτερη εκμετάλλευσή μας.

Οργανωνόμαστε μέσα από σωματεία, συνελεύσεις και συλλογικότητες βάσης. Δεν αρκούμαστε στο να γκρινιάζουμε, αλλά βρίσκουμε και άλλους ανθρώπους που είναι διαθέσιμοι να παλέψουν μαζί μας και δημιουργούμε δομές αντίστασης σε κάθε χώρο δουλειάς. Δεν αφήνουμε τις λήψεις των αποφάσεων στους λίγους, στους εκλεκτούς του κάθε ΔΣ, αλλά αποφασίζουμε μέσα από συνελεύσεις όπου το κάθε μέλος είναι ισότιμο, όπου η κάθε άποψη ακούγεται, συζητιέται και, στη βάση της κατανόησης των κοινών συμφερόντων, παίρνονται οι αποφάσεις.

Δεν οικτίρουμε την κακή μας τύχη, ούτε περιμένουμε οι θεοί «να πάρουν μακριά από εμάς την κρίση». Βαδίζουμε με συνείδηση για την αντεπίθεση της τάξης μας, για την ανατροπή της συνθήκης σκλαβιάς που μας έχουν επιβάλει και ολοένα οξύνεται. Αρκεί να πιστέψουμε ότι κανείς δεν θα ψάλει τον επιτάφιο της ταξικής μας πάλης. Αρκεί να πιστέψουμε ότι η τάξη μας θα νικήσει και δεν θα υπάρχει άλλη τάξη να της αντιπαρατεθούμε, ως την κατάργηση της μισθωτής εργασίας και την αταξική κοινωνία.

Τ’ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΤΟΥ ΠΗΓΑΔΙΟΥ ΤΟΝ ΠΑΤΟ

ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ

Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων

Πρωτοβουλία Εργαζομένων στο Μετρό – Ταξικό Μέτωπο

Συνέλευση Βάσης Τεχνικών Κινηματογράφου Τηλεόρασης

Συνέλευση Εργαζομένων/Ανέργων/Φοιτητών στα ΜΜΕ

Ο Μάριος Λώλος είναι ένας από μας.

Την Πέμπτη 5 Μαρτίου χιλιάδες άνθρωποι μαζεύονται στο Σύνταγμα για να εκφράσουν την οργή τους για την -μεστή πολιτικού νοήματος- αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα.

Οι υπάνθρωποι της ΕΛΑΣ διαλύουν τη συγκέντρωση με βία και χημικά. Εκτός από τους συνήθεις υπόπτους, εργαζόμενους–άνεργους διαδηλωτές, τα γκλομπς των κρανοφόρων πέφτουν και στα κεφάλια δημοσιογράφων και φωτορεπόρτερ. Ο Μάριος Λώλος, πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, χτυπιέται στο κεφάλι και οδηγείται στο χειρουργείο με σοβαρή κρανιοεγκεφαλική κάκωση.

Ο Μάριος Λώλος δεν είναι άγνωστος στις αστυνομικές αρχές. Δεν είναι η πρώτη φορά που στοχοποιείται και χτυπιέται από τα όργανα της τάξης. Δεν είναι άγνωστος και σε εμάς. Έχει βρεθεί δίπλα μας στους εργατικούς αγώνες και έχει έμπρακτα σταθεί πλάι σε ανθρώπους που βίωσαν την αστυνομική βία. Είναι σύντροφος και συναγωνιστής.

Γι' αυτό και εμείς του ευχόμαστε καλή ανάρρωση και κακό ψόφο σ' αυτούς που καθημερινά σηκώνουν χέρι απάνω μας. Ακόμη και αν τα πιονάκια του συστήματος αδυνατούν να δουν το πολιτικό βάρος των ενεργειών τους, εμείς το βλέπουμε πεντακάθαρα. Θα μας βρουν μπροστά τους.

Οι κοινωνικοί αγώνες δεν καταστέλλονται.